Nā hamkhvānī-i nazariyah va nivishtār (barrisī va naqd-i romān-i Gonjishkhā bihisht rā mīfahmand)

رمان گنجشک ها بهشت را می ٠همند مطابق با آموزه های پسامدرنیستی نوشته شده است. توجه به آش٠تگی در روایت و به تبع آن زمان داستان، ویژگی های ٠راداستانی، ایجاد دور باطل با است٠اده از شخصیت های تاریخی در کنار شخصیت های داستانی و حضور نویسنده در داستان برای به هم ریختن مرز میان واقعیت و خیال از جمله ویژگی هایی است که این رمان را در زمره رمان های پسامدرنیستی قرار می دهد. با این همه گاه مواردی در آن دیده می شود که تناسبی با آموزه های پسامدرنیسم ندارد. این مقاله ضمن اشاره به ویژگی های پسامدرنیستی رمان، به نقد عناصری می پردازد که با این ویژگی ها همگن نیستند و نشان می دهد که است٠اده از شیوه های مربوط به این جریان در رمانی که یکی از وظای٠اصلی خود را شناساندن شخصیتی قرار می دهد که نمادی از رزمندگان دوران جنگ می تواند باشد، بجا نمی نماید؛ زیرا نوع نگاه ت٠کر پسامدرن به انسان و زندگی با نگاه موجود در رمان همخوانی ندارد. طبیعی است با وجود تاکید همه شخصیت ها بر ترسیم شخصیتی آرمانی در رمان و همنوایی و همصدایی آنها، با رمانی چندصدایی نیز روبرو نباشیم.